تَعْوِيل : اعتماد و اتّكال نمودن به ديگرى در هر چيزى كه دشوار و سنگين است و از اين معنى واژه عَوْل - است يعنى كار ناهنجار . ويله و عَوْلَهُ : واى و شيون بر او . عِيَال : مفردش عِيل - است يعنى چيزى سنگين . عَالَهُ : سنگينى و فشار زندگى را تحمّل كرد و از اين معنى است سخن پيامبر ( ص ) كه : ابدأ بنفسك ثمّ به من تعول » « 1 » . أَعَالَ : اهل و عيالش زياد شد . عيل : آيه : ( وَ إِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً - 28 / توبه ) اگر از فقر مىترسيد عَالَ الرّجل : وقتى است كه فقير و بينوا شود . عَالَ ، يَعِيلُ ، عَيْلَة : اسمش - عَائِل - است يعنى درويش و نيازمند شد و امّا - اعال - وقتى است كه خانواده كسى و ياران و فرزندانش زياد شود ( از عال - يعول - واوى است ) . و آيه : ( وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى - 8 / ضحى ) يعنى فقر نفس را از تو دور كرد و براى تو بزرگترين توانگرى ، و بى نيازى و غنى را قرار داد و از همين معنى است كه پيامبر عليه السّلام فرمود : « الغنى ، غنى النّفس » . ( توانگرى و بى نيازى حقيقى بى نياز بودن نفس و جان از غير خدا است ، و اين

--> ( 1 ) تمام حديث فوق چنين است : « ابدأ بنفسك فتصدّق عليها فانّ فضّل شىء فلاهك فان فضل شىء عن اهلك فلذى قرابتك فهكذا ابدا عن تعول » هزينه و بخشش را از خويش آغاز كن و صرف كن اگر فزون آمد به كسان خود اگر از آن هم فزونتر بود به خويشاوندانت و همچنين به كسى كه به او اعتماد دارى ، و از عيال خويش آغاز كن .